Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Ποιο φόβο αγάπησες (πάλι) ;


















Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή, όπου καλείσαι να επιλέξεις ένα δρόμο. Στιγμές που πρέπει απλά να επιλέξεις κάτι ή κάποιον. Τότε μέσα σου, γεννούνται διάφορα συναισθήματα. Μπορεί να είναι ένα μπορεί κ περισσότερα. Αν όμως αυτό το πρώτο πρώτο συναίσθημα είναι ο φόβος, τότε ξέρεις πως επέλεξες σωστά. Δεν έχει σημασία που τοποθετείται ο φόβος αυτός. Όσο μεγαλώνει, τόσο θα μεγαλώνει, η λαχτάρα και η δίψα σου να ζήσεις με την επιλογή σου. Η λαχτάρα φέρνει πάθος, και το πάθος έρωτα, και ο έρωτας έμπνευση και δημιουργία. Η δημιουργία με τη σειρά της φέρνει τη λύτρωση, μέσω της έκφρασης. Τότε είναι που αρχίζει μια περιπέτεια. Μια περιπέτεια που δεν ορίζεται σε διάσταση και χρόνο. Είναι αμετάκλητη, όπως είναι και η μουσική. Ένας μονόδρομος. Όλα κινούνται από την αρχή προς το τέλος, από την γέννηση προς το θάνατο. Ένα ταξίδι που δεν μπορείς να οριοθετήσεις, όπως δεν μπορείς να οριοθετήσεις και τη ζωή. Το ταξίδι αυτό, αρχίζει κάπως έτσι: Ξεκινάς χωρίς αποσκευές, ανεβαίνεις σε ένα τρένο με ένα σχεδόν άγνωστο δρομολόγιο και με ένα ακόμα πιο άγνωστο οδηγό. Χρειάζεσαι όμως και ένα συνοδοιπόρο. Ξέρεις ότι θα τον βρεις. Δε ξέρεις όμως σε ποια στάση θα ανέβει, κι όταν ανέβει, πάλι δεν ξέρεις σε πια στάση θα κατέβει. Και ο φόβος σου, να που μεγαλώνει και θες να ζήσεις το ταξίδι ''σου'', που έγινε ''σας'', όσο πιο έντονα γίνεται. Καταλαβαίνεις τώρα, ότι ο φόβος σου γέννησε το πάθος που σαν φιτίλι καίει μέσα από τα μάτια της και αντανακλά καθετί λάθος και σωστό που ίσως πέρασε κάποτε δειλά από ένα σου όνειρο. Από ένα όνειρο που τότε πρόλαβες να φυλακίσεις στα στενά όρια της λογικής σου. Τώρα ρισκάρεις, και το όνειρο σου παίρνει υπόσταση. Και ακόμη κι αν χαθείτε κατά μεσής της διαδρομής, εσύ θα ξέρεις ότι έζησες το πιο όμορφο ταξίδι σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου