Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

έγινε η απώλεια συνήθεια μας.

μια στιγμή. ένα λάθος.
αίμα. σιωπή
οδύνη. πόνος
απώλεια. κενό.
θεέ μου πόσο όμορφος ήταν.
μετά από εκείνο το πρωί,
το κατώφλι μου δεν θα ξανάβλεπε τόση ομορφιά.
και τα μάτια μου, δε θα ξανακαθρεφτίσουν το χαμόγελο του.
θα πιω απόψε, θα πιω πολύ, γιατί πίνω για δυο.
πίνω και για σένα καλέ μου.
κόκκινο κρασί.
κόκκινο για όλες τις ματωμένες πια επιθυμίες
για όλα τα ματωμένα όνειρα.
για μένα που σε περίμενα.
για σένα που δεν ήρθες.
για σένα που δεν θα 'ρθεις πια ποτέ.
ατέλειωτο ταξίδι, ατελείωτος κι ο πόνος που άφησες πίσω σου.
ξέρεις αν μπορούσες να με ακούσεις
θα σου έλεγα πως η μέρα γινόταν πιο όμορφη όταν χαμογελούσες
και πως το βράδυ μου γέμιζε φως όταν με έπαιρνες αγκαλιά,
και έλεγες ότι είμαι σαν στρουμφάκι δίπλα σου.
θα σου έλεγα ακόμη πως τα τραγούδια που με ανάγκαζες να ακούω,
δε τα σιχαινόμουν τόσο όσο έδειχνα, καμιά φορά μ 'άρεσαν κιόλας,
αλλά αυτό δεν στο έδειχνα σίγουρα.
θα σου έλεγα πως μου αρέσει πολύ να πίνουμε μαζί,
και πως ξέρω ότι με άφηνες να κερδίσω στα χαρτιά.
θα σου έλεγα πως δίπλα σου νιώθω ασφάλεια.
θα σου έλεγα πως αν μου γύρναγες, τώρα θα τα 'ξερες όλα.
κι ακόμη θα 'ξερες πως πάντα κρατιόμουν από πια λεπτή κλωστή
για να μην έρθω πιο κοντά σου.
αλλά, δεν με ακούς. κι αυτά δεν τα 'μαθες ποτέ.
αλλά σκέφτομαι πως αν καταφέρω να μαζέψω τα κύματα,
και τους τραγουδίσω το πιο γλυκό τραγούδι, ίσως τα καλοπιάσω
και έρθουν να σε βρουν. και να σου πουν. να σου "τα" πουν.
κι ίσως μετά έρθεις κι εσύ, σαν αεράκι, να μ'αγγαλιάζεις κάποιο βράδυ,
εκεί στα ανήλιαγα, στα σκοτεινά, εκεί που δεν υπάρχει χρόνος κ τόπος,
σε κάποιο όνειρο, σε κάποια πλάνη του μυαλού μου,
στην τελευταία γουλιά του κρασιού μου.

αυτή είναι η αλήθεια μου.

Για σένα.
για σένα που έφυγες και δεν θα γυρίσεις.
για το χαμόγελο σου που δεν θα ξαναδώ.

Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου. Θα τα ξαναπούμε. Να με περιμένεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου