Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν!


34χρονος νεκρός, δολοφονημένος από μαχαίρι χρυσαβγίτη, από μαχαίρι φασίστα. Γιατί σοκάρεσαι; Δεν το περίμενες; Η λύπη για τον χαμό, για τον άδικο χαμό του παλικαριού είναι αυτονόητη, η οργή, ο θυμός, η αγανάκτηση το ίδιο. Αλλά σοκ; όχι. Εδώ και καιρό η χρυσή αβγή έχει ξεκινήσει να στρέφεται εναντίον αντιφρονούντων, εναντίον της αντιπολίτευσης, εναντίον απεργών, εναντίον κομμουνιστών και αριστερών. Ξεχνάς την δολοφονική επίθεση εναντίων μελών του ΚΚΕ; Πριν μια εβδομάδα έγινε.
Μη ξαφνιάζεσαι λοιπόν, ο θάνατος του Παύλου, ο θάνατος αυτού του νεαρού αντιφασίστα είχε προαναγγελθεί. Δεν είναι το πρώτο θύμα των Ελλήνων νεοναζί, όχι. Μόνο που αυτή τη φορά δεν τον σκότωσαν επειδή είχε διαφορετικό χρώμα, διαφορετική εθνικότητα, τον σκότωσαν επειδή είχε διαφορετικές ιδέες, διαφορετικά πολιτικά φρονήματα από αυτούς.
Η δολοφονία αυτή αποτελεί την κορύφωση της ναζιστικής τρομοκρατίας. Τώρα κατάλαβες ακόμα κι εσύ που τους ψήφισες (και δεν ήξερες, και δεν ήσουν ενήμερος και λοιπές αθωωτικές δικαιολογίες) ότι το δολοφονικό τους έργο δεν αφορούσε μόνο τους μετανάστες (για τους οποίους δεν σε ένοιαζε και πολύ) αλλά και κάθε ντόπιο αντιφρονούντα. Και τώρα κι εσύ ψηφοφόρε τους είσαι συνένοχος, πήγαινε να ξεπλύνεις το αίμα από τα χέρια σου, κι άνοιξε επιτέλους τα μάτια και τα αυτιά σου.
Κι εσύ μοντέρνε φιλελεύθερε που μου μιλάς για ψυχραιμία, θέλω και εσένα να σου πω κάτι. Ήσουν ψύχραιμος όταν πέταγαν τα άψυχα κορμιά των μεταναστών στα σκουπίδια. Ήσουν ψύχραιμος όταν δολοφόνησαν το νεαρό Θανάση πετώντας τον από το λεωφορείο. Θα ‘σαι ψύχραιμος και τώρα που ένας φασίστας μαχαιροβγάλτης έμπηξε τη λάμα στην καρδιά του νεαρού αντιφασίστα; Αν ναι, πήγαινε τότε κι εσύ να ξεπλύνεις το αίμα από τα χέρια σου, γιατί είσαι ακόμα ένας συνένοχος.
Εγώ πάντως ψύχραιμη δεν θα ‘μαι. Κι επειδή θέλω στο μέλλον, να αγκαλιάζω τα παιδιά μου, και να τους μιλώ για αξίες, για ανθρωπιά, για αλληλεγγύη, θέλω τα χέρια μου να είναι καθαρά. Δεν θέλω ψυχραιμία κύριοι, θέλω η οργή όλων μας να ξεχυθεί στο δρόμο, θέλω  να μη μείνει κανείς φασίστας όρθιος εκεί έξω, θέλω το τέλος της ανοχής, θέλω νίκη.
Κι αν εσύ δεν θες, αύριο στη θέση του Παύλου να ‘ναι το παιδί σου ή στη θέση του Παύλου να ‘σαι εσύ, βγες στο δρόμο επιτέλους, σήκωσε το κεφάλι και μην υποχωρείς , δεν θα νικήσουν αυτοί, εμείς θα νικήσουμε και ξέρεις γιατί;
Γιατί όπως είχε γράψει και ο Λειβαδίτης: ‘’Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε, φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε, φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας, φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά και να μοχθούν αντρίκια. Φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη, φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί. Μας φοβούνται, κι όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.’’

2 σχόλια:

  1. ένιωσα ατελείωτη θλίψη.
    τώρα,ας μην τον σκοτώνουμε ξανά και ξανά.
    καλό παράδεισο να έχει μόνο.

    καλώς σε βρίσκω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. θλίψη, οργή, θυμός, τα συναισθήματα είναι πολλά
    κι αν υπάρχει αυτός ο παράδεισος μόνο ελεύθερες ψυχές όπως του Παύλου έχουν θέση εκεί μέσα ...

    Καλώς βρεθήκαμε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή