Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Σκέψεις απ' το σεντούκι



Μεθυσμένα λόγια ...

Δεν καρτερώ τίποτα ... ούτε κι εσένα πια. Ξέφυγα από το χθες ... Πήρα πίσω τις στιγμές μου ... Γέμισα φως! Ανοίγω τα μάτια μου και σε κοιτάζω. Μεθυσμένα λόγια ... μεθυσμένα βλέμματα. Δως μου μια γουλιά. .. στερεύω από λέξεις. Τι είναι αυτό που νιώθω; Δεν ξέρω ... Ανακούφιση ... χαρά ... αμηχανία ... ενθουσιασμός. Πως τα ταίριαξα πάλι τα παράταιρα ... Μια γεύση στα χείλη πικρή, γιατί; Όσα γίναν ξέρουν το γιατί. Και όσα γίνουν ξέρουν το πως. Εγώ απλά μαζεύω τα όμορφα ... και τα κρατώ. Η αγάπη πάντα υπάρχει γι αυτούς που κρατούν τα χέρια τους ανοιχτά και τη δέχονται.

1 σχόλιο:

  1. Μιλούσαμε συνέχεια... Ψάχναμε... Δεν σ’ άγγιξα... Με κοιτούσες... Σαν να επρόκειτο να σε πονέσω... Να σ’ αφήσω...

    Είμαι εδώ... εφ' όσον είσαι κι εσύ... Δεν θέλω να πω... Αυτά που ρωτώ ισχύουν... Οι απαντήσεις σου όχι... Σε μπερδεύω... Διηγούμαι την ιστορία με άλλη σειρά... Όταν το παρατηρώ πονώ...

    Εκείνες οι μέρες ήταν νύχτες... Κοιτώντας τον ουρανό.... Δεν ξέρω κανένα αστέρι... Μ’ αρέσει να τα κοιτάζω... Με λίγη ενοχή... λίγη θλίψη... κι ένα χαμόγελο... κρυφό... Δεν σταμάτησες λεπτό... Όλο σε μια χαριτωμένη κίνηση.... Τι μου ζητάς; Έχω; Θέλω...

    Τα χαλάσματα που μου ’δειξες τα ξέρω... Από άλλη ιστορία... Γι’ αυτό με συνάντησες... Συνένοχοι στον ίδιο φόβο... Λοιπόν; Στα πόσα ποτήρια σωπαίνεις εσύ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή