Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Για ένα ζευγάρι φτερά



Σε κοιτούσα από μακριά ... να γελάς, να παρατηρείς, να χάνεσαι, να πέφτεις ... Δεν άπλωνα το χέρι μου να σε κρατήσω, μα χαιρόμουν να σε βλέπω να σηκώνεσαι ξανά ... μόνος σου.

Σε άκουγα, κυνηγούσα τις λέξεις σου, τις σημάδευα, να μη τις χάσω. Και έπειτα έφευγα πάλι. Όλα από απόσταση ... απόσταση ασφαλείας.

Έχτιζα τείχη προστασίας με πολύ κόπο. Ώσπου μια μέρα, γελώντας ξόρκισα το γκρίζο μου, έδωσα μια και τους γκρέμισα. Κι εκεί πίσω απ τα χαλάσματα σε είδα. Σκέφτηκα ότι με ξεγελάει το φως του ήλιου, αλλά όχι(!) ήσουν εσύ. Εκεί ... πίσω απ τα χαλάσματα.

Φοβήθηκα ... φοβήθηκα τα συναισθήματα που άρχισαν να με καίνε. Δεν είπα τίποτα. Ξέρεις ... πάντα τα λόγια μου μπερδεύονται με τους φόβους μου και ψάχνουν μια σκοτεινή γωνιά να κρυφτούν.

Κι όσο για το κάψιμο ... έπρεπε να το περιμένω. Στη φωτιά σε γύρευα, και εκεί σε βρήκα ...

Και συνέχισα να τρέχω ... αυτή τη φορά προς το μέρος σου. Ακραία ξεσπάσματα χαράς ... Εκρήξεις χρωμάτων. Σου δίνω το χέρι μου ... μπορεί να μην είναι αυτό που χρειάζεσαι αλλά είναι κάτι. Δεν είναι; Μπερδεμένες κλωστές, και ο χρόνος παίζει μαζί μας. Και οι μέρες γίνανε νύχτες ... γελάει και το φεγγάρι βλέποντας μας. Τα φώτα των λεωφόρων τρεμοπαίζουν ρυθμικά και μας κλείνουν το μάτι. Θα μπορούσε να 'ναι παραμύθι. Θα μπορούσε ... Το πρόβλημα είναι μάτια μου, πως εγώ δε βρήκα θέση ποτέ, σε κανένα παραμύθι. Όχι πως δεν το 'θελα ... αλλά δεν ταίριαξε.

Γι αυτό και φεύγω. Γιατί η χαρά, έγινε λύπη και χάθηκε αργά και σιωπηλά μες το γέρμα ... Κάνω λοιπόν, μερικά βήματα πίσω, χτίζω ξανά τον τοίχο μου. Μπορώ να σε κοιτάζω κι από δω. Μου φτάνει; ... Μου φτάνει! Θα μείνω εδώ όμως, μέχρι να σε δω να γελάς και πάλι ... θα μείνω εδώ μέχρι να δω ότι το γέλιο βγαίνει απ την ψυχή σου ... θα μείνω εδώ μέχρι να δω το φως να σ αγκαλιάζει ξανά.

Κι αν τυχόν ακουμπήσεις ποτέ σε αυτόν τον τοίχο ... θα κάνω άλλο ένα βήμα πίσω, θα απλώσω τα χέρια μου και θα σε σπρώξω. Θα σε σπρώξω για να πετάξεις. Και τότε θα καταλάβεις, πως έκρυβες στην πλάτη σου ένα ζευγάρι φτερά και ότι ήρθε η ώρα να τα ανοίξεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου