Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Στην υγειά των στιγμών




Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν περίπου 6:00π.μ.

Ξημέρωνε. Στον ουρανό, εκρήξεις χρωμάτων. Λίγο κόκκινο, λίγο κίτρινο, λίγο λευκό και πολύ γαλάζιο. Πουλιά καθισμένα στα σύρματα των τρόλεϋ, μας καλημέριζαν με ένα τραγούδι. Κι ήταν όλα τόσο ήσυχα τριγύρω, άκουγες μόνο το κελάηδημα των πουλιών και τους χτύπους της καρδιά σου. 

Και τότε ήταν που κατάλαβα πως η ευτυχία μετριέται σε στιγμές. Στις στιγμές εκείνες, που τις στραγγίξαμε με όλη μας τη δύναμη κ ήπιαμε μέχρι και την τελευταία γουλιά. Στις στιγμές που τις κυνηγήσαμε με 200χλμ την ώρα και έχοντας τα μάτια μας κλειστά. Στις στιγμές που αγκαλιάσαμε κάποιες βραδιές που τα φώτα χαμήλωναν. Στις στιγμές που σημαδέψαμε με βλέμματα, με χαμόγελα, με αγγίγματα, με φωνές. Στις στιγμές που ζωγραφίσαμε τις σκέψεις μας σε τοίχους και σε τζάμια. Στις στιγμές που μετατρέψαμε το κέντρο της πόλης σε μια μεγάλη αλάνα και ξαναγίναμε παιδιά κλωτσώντας μια μπάλα. Στις στιγμές που δεν αφήσαμε το δάκρυ να μας πνίξει, και βρήκαμε το κουράγιο να χαμογελάσουμε ξανά. Στις στιγμές που παρακαλούσαμε να μπορούσαν τα μάτια μας να τις φωτογραφίσουν. Στις στιγμές που το κεφάλι μας πονούσε απ την αϋπνία κι όμως εμείς, δεν μαζευόμασταν σπίτια μας. Στις στιγμές που ψάχναμε το γιατί κι ας ξέραμε πως δεν θα πάρουμε καμιά απάντηση. 

Στις στιγμές που τρέχαμε μπερδεμένοι σε κατευθύνσεις αντίθετες κι όμως ανταμώσαμε ξανά. Στα ανταμώματα αυτά τα όμορφα, εκεί που ξορκίσαμε τον πόνο και τον κάναμε χαρά μας. Και σας το λέω με σιγουριά, για αυτές τις στιγμές να ματώνετε, για αυτές τις στιγμές να παλεύετε … γιατί για αυτές τις στιγμές αξίζει να ζείτε.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου