Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Σκέψεις απ' το σεντούκι (Μέρος 2ο)



*σε είδα ...

Εκείνο το μεσημέρι ήμουν πολύ νευρική. Ξέρεις αυτό που σε εκνευρίζει η βρύση που στάζει εκατό μέτρα μακριά σου ... ναι αυτό. Είχα την αίσθηση ότι όλα γύρω μου κινούνταν πολύ γρήγορα, ένιωθα μια αλλόκοτη ένταση στην ατμόσφαιρα και όλοι οι ήχοι έφταναν στα αυτιά μου σε πολύ δυνατά ντεσιμπέλ. Όλη αυτή η ένταση δεν διήρκησε πολύ. Ξάφνου κ λίγο πριν σε δω να πλησιάζεις επικράτησε μια παράξενη ησυχία. Έκαιγε κι αυτός ο ήλιος ... έκαιγε πολύ. Και όλα ήταν ενοχλητικά ήσυχα, μέχρι το πρώτο μπαμ. Ήταν φανερό εξ αρχής ότι σου άρεσε να ταράζεις την ησυχία. Σαν ένα μικρό παιδί που κάνει μια αταξία κι ύστερα τρέχει πιο πέρα, κοιτάει τη ζημιά που έκανε και γελάει ικανοποιημένο, με εκείνο το γέλιο το αθώο και το παμπόνηρο συνάμα. Δεν ήσουν όμως ένα συνηθισμένο παιδί ... Τα μάτια σου, είχαν αυτή την όψη ... Σαν, να φύλαγες πολλά δάκρυα εκεί μέσα.

Και ίσως αυτό να ήταν το γέλιο σου ... μια ασπίδα προστασίας. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου