Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

λίγα λόγια [2]

"Τη μοναξιά, σου τη θυμίζουν οι πολλοί, και ότι είσαι μικρός, εκείνοι που δεν ξέρεις ..."

Δυνατός στίχος, αγαπημένο τραγούδι. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτή τη τόση δα φράση και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσες αλήθειες κρύβει μέσα της.

Παλιά ... παλιά όμως, πριν αρχίσουν τα ''χαστούκια'' να πέφτουν απανωτά, αναρωτιόμουν γιατί εμείς οι άνθρωποι ζούμε αποξενωμένοι, γιατί στην εποχή μας επικρατεί το εφήμερο και οι πλαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Δεν είναι μόνο ότι έχουμε γίνει πιο εγωιστές από ποτέ, δεν είναι ότι όλοι κοιτάμε την πάρτη μας και μόνο (εις βάρος των άλλων), είναι που όλοι κάποτε πληγωθήκαμε και βγάζουμε άχτι και απωθημένα σε όποιον ατύχησε και βρέθηκε στο διάβα μας. Φαύλος κύκλος ... ή όχι, βλακώδης κύκλος.

Δημιουργούμε σχέσεις μόνο και μόνο για να θρέψουμε τη μοναξιά μας, για την επιβεβαίωση, για το συμφέρον μας, για χίλιους δύο λόγους εκτός από τον μοναδικό που έχει ουσία. Από αγάπη. Ποια αγάπη ρε; Υπάρχει κάπου; Μάλλον ξέρει και κρύβεται καλά. Ακόμη και σαν έννοια, μου είναι πλέον άγνωστη. Μαζί και η εμπιστοσύνη, η ανθρωπιά, το φιλότιμο. Κι αυτές έννοιες ξεχασμένες, αξίες περασμένες.

Εντάξει ξέρω, οι πιο πολλοί (αν όχι όλοι), θέλουμε να δώσουμε, να νιώσουμε, να αφεθούμε, να αφοσιωθούμε. Το θέλω όμως, από το πράττω, απέχει πολύ. Κι έτσι μένουμε άπραγοι. Υπάρχει δικαιολογία θα μου πεις. Σωστά, υπάρχει, κι όχι μια, πολλές. Ξεκινώντας, από το ''αρκετά δεν κλάψαμε;'' και καταλήγοντας στο ''αρκετά δεν προδωθήκαμε;".


Κάπου εδώ παίρνουμε την απόφαση και λέμε: "Θα γίνω σκυλί, ότι μου έκαναν θα τους το κάνω, και αν όχι σ' αυτούς - στους επόμενους που ίσως(!) με απογοητεύσουν". Και να τος και ο κύκλος που λέγαμε. Και να σου και η μοναξιά που γίνετε η καλύτερη παρέα. Κι αν τα 'χεις βρει με τον εαυτό σου, όλα καλά ... την απολαμβάνεις κιόλας. Αν όχι ... υπάρχει πρόβλημα.

Θέλει θάρρος να τα βρεις με το μέσα σου, και σίγουρα θέλει μεγαλύτερο θάρρος για να αγαπήσεις τη μοναξιά σου. Αν όμως εσύ έχεις το μυαλό σου καθαρό, και την ψυχή σου ατόφια, τίποτα δεν σ' αγγίζει, κανείς δε μπορεί να σε ρίξει. Κανείς και τίποτα.

Άλλωστε, αν με ρωτάς, τη μεγαλύτερη μοναξιά την έχω νιώσει ανάμεσα στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους που με υποτίμησαν, στους ανθρώπους που έπαιξαν τα παιχνίδια τους, στους ανθρώπους που εγώ έβλεπα σαν λουλούδια, κι όμως τελικά ήταν αγκάθια.

*αφιερωμένο σε φίλους-ες φίδια, σε αγάπες εφήμερες, σε ανθρώπους Λίγους ... στα ψέματα που πιστέψαμε, στις κουβέντες που "αφήσαμε", στην εξήγηση που περιμέναμε και δεν ήρθε ποτέ.

See you soon ... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου