Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Για σένα ...












Για σένα που μου έμαθες να στέκομαι στα πόδια μου και να προχωράω μπροστά.
Για σένα που μου έμαθες τι θα πει ανθρωπιά, τι θα πει αξιοπρέπεια, τι θα πει μπέσα κ φιλότιμο.
Για σένα που μου έμαθες το ροκ και το ρεμπέτικο.
Για σένα που μου έμαθες να βλέπω με την καρδιά και όχι με τα μάτια.
Για σένα που μου έμαθες τον Λουντέμη και τον Μίσσιο, τον Ρίτσο και τον Λειβαδίτη.
Για σένα που μου έμαθες στα δύσκολα πως να παραμένω άνθρωπος.
Για σένα που μου έμαθες να αγαπάω και να μη το φοβάμαι.
Για σένα που μου έμαθες να ακολουθώ τα όνειρα μου, όσο τρελά και να 'ναι.
Για σένα που μου έμαθες να αγωνίζομαι και να παλεύω.
Για σένα που ήσουν πάντα στο πλάι μου να με στηρίξεις και πάντα εκεί να με σηκώσεις όταν έπεφτα.
Για σένα που μου έψηνες καφέ στις 8 το πρωί όταν γύριζα μεθυσμένη σπίτι.
Για σένα που γουστάρεις να πηγαίνεις μαζί μου σε συναυλίες και σε γήπεδα.
Για σένα που με πήγες στην πρώτη μου πορεία.
Για σένα που ξαγρυπνάς στο πλάι μου στα δύσκολα.
Για σένα που στέκεσαι πάντα ασπίδα μπροστά μου.
Για σένα που με έσπρωξες να ανοίξω τα φτερά μου.
Για σένα που το γέλιο μου είναι ζωή.
Για σένα που μεγάλωσες μαζί μου και όμως παρέμεινες παιδί.
Για σένα που δεν κοιμάσαι αν δεν σου πω καληνύχτα.
Για σένα που όσο μεγαλώνω λεν σου μοιάζω, μα το μεγαλείο της ψυχής σου ούτε καν το αγγίζω.
Για σένα που όσα κείμενα κι αν γράψω, σε κανένα δεν μπορώ να χωρέσω αυτά που θέλω να σου πω.

Και ξέρεις κάθε φορά που γράφω για σένα, πονάω, και σίγουρα κάποιο δάκρυ θα ξεφύγει απ' τα μάτια μου. Και τόσα χρόνια δεν καταλάβαινα γιατί. Μα τώρα, ξέρω, πως πονάω γιατί φοβάμαι. Γιατί φοβάμαι και να σκεφτώ πως θα ήταν μια ζωή χωρίς εσένα.

Ποιος θα με αγαπούσε σαν κι εσένα, ποιος θα με αγκάλιαζε όπως εσύ;
Σίγουρα κανείς. Κανένας δεν ξέρει να αγαπάει και να αγκαλιάζει όσο αληθινά και ζεστά ξέρεις εσύ.

Για σένα μαμά ...
Χρόνια σου πολλά ...
Να μ'αγαπάς και να μ'αντέχεις για πολλά χρόνια ακόμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου