Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Τσαλακωμένα Χαρτιά



"Δεν σ' εμπιστεύομαι ... Όχι, μη μου θυμώσεις ... κανέναν δεν εμπιστεύομαι πια ... Άλλωστε γιατί να μου θυμώσεις; Και εσύ με αυτόν τον τρόπο, επιλέγεις να προστατεύεις τον εαυτό σου". 

Όλος της ο θυμός, αραδιασμένος σε ένα χαρτάκι τσαλακωμένο. Πόσο καιρό να ήταν άραγε στην τσέπη της; Ίσως να μην μπορούσε να μιλήσει με σιγουριά για το πότε γράφτηκε, όμως δεν είχε καμία αμφιβολία σε ποιον απευθυνόταν αυτό το χαζό ξέσπασμα. Ναι, σε εκείνον δεν θα ξέσπαγε τα νεύρα της ποτέ, ούτε βέβαια κάποιο άλλο συναίσθημα. 

Για όλα ευθύνεται αυτό το μεγάλο Φ. Ένας απροσδιόριστος Φόβος μου τρύπωνε μέσα της. Ένα μουρμουρητό στο κεφάλι της που σχεδόν την απειλούσε να ''κρυφτεί''. Να κρυφτεί απ' όσα νιώθει κι απ' όσα σκέφτεται. Κι έτσι η δεσποινίς έμενε ένας ανέκφραστος παρατηρητής. Σαν εκείνο το τρένο, που έλεγε ο Αγγελάκας, πως έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν. 

Τα ξεσπάσματα της, λοιπόν, έγιναν γραμμές και μουτζούρες σε ταλαιπωρημένα τετράδια. Ταλαιπωρημένα τετράδια, ναι. Ήταν πάντα τσαλακωμένα και στις σελίδες τους θα έβρισκες διάφορους λεκέδες από μπύρα, κρασί, στάχτες και καψίματα. Ήταν όμως και πολυταξιδεμένα. Πλατείες, πάρκα, μπαρ, λαιβάδικα, παραλίες, βουνά. Όπου και να γύρναγε, θα 'χε πάντα στοιβαγμένο στη τσάντα ένα απ' αυτά τα τετράδια. Κι αν καμιά φορά το ξεχνούσε, όλο και κάποια πατέντα θα έβρισκε για να ''καλυφτεί''. 

Κι όταν θύμωνε ή στενοχωριόταν έσκιζε τις σελίδες, τις έκανε ένα κουβάρι και τις φύλαγε στις τσέπες της. Να, κάπως έτσι θα βρέθηκε κι αυτό το χαρτάκι στο παντελόνι της. Δε το πέταξε. Το ξανάβαλε στη τσέπη που το βρήκε.  



Ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα, να φοράει αυτό το ίδιο παντελόνι, και χωρίς να το σκεφτεί πολύ, να του δώσει το χαρτάκι. Κι ίσως ακόμη να βρει όλα αυτά τα τσαλακωμένα χαρτιά και να του τα δώσει κι αυτά. Κι ίσως και να παρακούσει αυτό το μουρμουρητό που της λέει διαρκώς να κρυφτεί, και να μείνει εκεί, με εκείνον και τις σκέψεις της. 

Ίσως αυτή τη φορά, να μην το βάλει στα πόδια. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου