Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο σε ασημένια ταμπακιέρα...


Απόψε προσπαθεί επί ματαίω να ερωτευτεί ξανά. Το καημένο το κορίτσι ... Κανείς δεν της έμαθε πως ο έρωτας έρχεται και φεύγει όποτε θέλει αυτός; 

Σπάει πόρτες, παράθυρα, γκρεμίζει τοίχους και ταβάνια. Μπαίνει στις ζωές μας γρήγορα και βίαια. Κι έτσι βίαια φεύγει. Και μας αφήνει πίσω του να μετράμε χαλάσματα. 

Κι ενώ εκείνη καλά καλά δεν έχει τελειώσει με το προηγούμενο μέτρημα γυρεύει κι άλλο γκρέμισμα. 


‘’Φαίνεσαι κοπέλα που της αρέσουν τα δύσκολα’’, της είπε και την αιφνιδίασε. Δεν ήταν παρά ένας άγνωστος σε ένα μπαρ. Κι όμως η κουβέντα του κόντεψε να τη ρίξει απ’ το σκαμπό. Εκείνη χαμογέλασε και συνέχισε να πίνει τη μπύρα της. Απέφυγε και να τον κοιτάξει. Σα να θελε να του κρυφτεί. Όπως κρύβεται απ’ όλες τις αλήθειες της. 

Προτιμά να τις αραδιάζει σε χαρτιά και να τις στοιβάζει στα συρτάρια της παρά να τις αντιμετωπίσει. Και τώρα δεν θα ερχόταν ένας άγνωστος σε ένα μπαρ να της το αλλάξει αυτό. Τι τον ενοχλούσε δηλαδή; Εκείνη έπινε τη μπύρα της παρέα με τις ψευδαισθήσεις της, και φαινόταν να το ευχαριστιέται αυτό. Με έναν ακραία μαζοχιστικό τρόπο, αλλά φαινόταν να το ευχαριστιέται. 

Πόσες ψευδαισθήσεις όμως να πιεις και πόσες αλήθειες να κρύψεις; Όσο αφορά τις πρώτες μαθαίνεις σιγά σιγά να ζεις μαζί τους, σε βοηθούν άλλωστε κάποια βράδια, χαρίζοντας σου έναν γλυκό ύπνο κι ίσως κάποιο καλό όνειρο. Ενώ όσο αφορά τις δεύτερες, έχουν τον τρόπο να εμφανίζονται συνεχώς μπροστά σου. Φυτρώνουν παντού σαν αγριόχορτα. Και τα χέρια σου κάποια στιγμή ματώνουν προσπαθώντας να τις ξεριζώσεις. 

"Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο σε ασημένια ταμπακιέρα..." 

•

Και εν κατακλείδι τίποτα δεν πήγε σωστά ... το ξημέρωμα πλησιάζει, η ταμπακιέρα αδειάζει και ο έρωτας δεν ήρθε ούτε απόψε. Σαν εκείνη τη Βέρα, στα "Κουρέλια" ... σαν εκείνη τη Βέρα που δεν ήρθε ποτέ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου