Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Αποδεικτικά στοιχεία

















Χαμένη κάπου ανάμεσα στα ''πρόχειρα'' και τα ''δημοσιευμένα''. 
Τι σε άφησα να δεις και τι μπόρεσα να σου κρύψω; 
Ξέρεις, σκόνταψα πρόσφατα σε κάτι σελίδες που σκορπίστηκαν στο πάτωμα. 
Εγώ τις σκόρπισα, μη φανταστείς. 
Κάτι μ’ έπιασε χθες το βράδυ. 
Πόρτες και παράθυρα κλειστά, μα εγώ κρύωνα. 
Κι είναι κι αυτές οι συνηθισμένες πλέον αϋπνίες μου. 
Χαράματα που λες, κι εγώ γυρνούσα μες το σπίτι σαν ηρωίδα βγαλμένη από ταινία του Tim Burton. Άρχισα λοιπόν, να σκαλίζω ντουλάπες και συρτάρια. 
Έψαχνα ... Έψαχνα, πότε ξεκίνησαν όλα αυτά. 
Σίγουρα στην περίπτωση μας, δεν ξεκίνησαν όταν εκείνος ο κρετίνος ο Πέρι Κόμο, τραγούδησε την Γκλεντόρα. Ομολογώ θα ήταν μια συμφέρουσα για μένα απάντηση, αλλά όχι. Δεν ξεκίνησαν τότε. 

Κουρέλια είμαστε, και τραγουδάμε ακόμα. 

Δεν είναι πως ξέχασα, μα, δε θυμάμαι κιόλας. 
Καμιά φορά ο χρόνος φέρεται με άσχημο τρόπο στις στιγμές μας, 
ίσως επειδή ανάλογα τους φερθήκαμε κι εμείς. 
Τις πληγώναμε με κάθε δυνατό τρόπο. 
Παλεύαμε μαζί τους. 
Τις διώχναμε βίαια μακριά μας. 
Ματώναμε. 
Μα συνεχίζαμε. 
Κι εγώ τώρα ψάχνω ένα αποδεικτικό στοιχείο ότι τις ζήσαμε, μα δεν βρίσκω τίποτα. 
Πως να αποδείξω ότι σ'αγάπησα με υποψίες στιγμών καλέ μου; 
Αφού τις ρημάξαμε και μαζί τους ρημαχτήκαμε κι εμείς. 
Σβήσε το φως, μου είπες. Είναι αργά. Αργά για οτιδήποτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου