Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Σου γράφω πάλι














Αρκούσε ο ερχομός του. Ένα κρυφό χαμόγελο. Ένα κοίταγμα στα κλεφτά.

Ήταν ένα βροχερό, ανιαρό θα 'λεγες, βράδυ φθινοπώρου.
Μέσα στο μπαράκι, λίγες σκόρπιες παρέες.
Το αλκοόλ και η μουσική, ζέσταιναν την ατμόσφαιρα.

Εκείνη ακουμπισμένη στο πιάνο, έπαιζε με τα μαλλιά της και 
παρατηρούσε τους ανθρώπους τριγύρω της.
Ένα ζευγάρι στο διπλανό τραπέζι, είχε απλώσει μύρια συναισθήματα, 
και τα έκοβε με το μαχαίρι.
Αχ, και να μπορούσε να τα μαζέψει, και να τους τα τρίψει στη μούρη.

Περίεργες εποχές, σκέφτεται. 
Σκοτώνουμε τις στιγμές μας με τόση ευκολία. Τις ρημάζουμε.
Κι έπειτα έτσι ρημαγμένοι λέμε πως συνεχίζουμε. 


Φωτιές που της άναψε τούτο το ζευγάρι απόψε.
Σα να τις έριχνε αλάτι στις πληγές της.

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι κι εύκολο να βλέπεις το ίδιο έγκλημα να αναπαριστάται μπρος τα μάτια σου. Και ειδικά όταν δεν έχεις εκτίσει ακόμη την ποινή σου, έχεις φορτίο τις τύψεις να σου τριβολίζουν το μυαλό. 

Ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα θα ρωτήσεις ...
Το δικαστήριο δεν απεφάνθη ακόμη.


Η ώρα περνούσε κι εκείνη είχε μετρήσει κάθε γωνιά του μαγαζιού με τα βήματα της.
Ώσπου ξάφνου, φάνηκε εκείνος ο γνωστός της - άγνωστος.
Και πια δεν είχε τίποτ' άλλο σημασία.

Το ανιαρό βράδυ μετετράπη σε γιορτή.
Οι σκόρπιες παρέες σα να ενώθηκαν.
Αυτό το ζευγάρι που τόσο την εξόργισε σα να αγαπήθηκε απ' την αρχή.


Το αλκοόλ έγινε ξανά μελάνι.
Όλες οι μελωδίες την αγκάλιασαν και πάλι.

Η ψυχή της γέμισε χρώματα.
Εκείνα τα χρώματα.

Κι όσο για τον γνωστό της - άγνωστο ...
έστεκε απέναντι της, 
σαν το μόνο όρθιο πράγμα σε αυτόν τον κόσμο.

Κουβέντα δεν του είπε για όλα εκείνα που την καίνε ακόμη.
Για καλό της, όμως, κάποια τραγούδια, έχουν τον τρόπο
να λένε πιο πολλά κι απ' όσα θα "έπρεπε".


Γλίστρησε σε μια του ματιά και χώθηκε στην αγκαλιά του, σα μικρό παιδί.
Θύτης και θύμα, ένα κουβάρι.
Σου είπα, μη με ρωτάς ποιος είναι τι.
Το δικαστήριο δεν απεφάνθη ακόμη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου